دوستک

2008-08-13T14:15:00.001+04:30

فقط برای تست

2008-07-28T15:47:00.001+04:30

This is a test. 1 2 3 ...

احساسم کجاست؟

2008-06-13T06:58:00.000+04:30

مدتیست فقط تو بلاگفا می‌نویسم. وبلاگهای دیگه‌م، تعطیل شدن. نمی‌دونم خوبه یا بده؟ وقتی تو چند تا وبلاگ می‌نوشتم، همیشه از خودم می‌پرسیدم چرا این کار رو می‌کنم. الان اما یک چیز دیگه مسئله است. چرا نمی‌نویسم؟
احساساتم از من دور شدند. چیزی رو نمی‌تونم حس کنم. در چندین و چند لایه پیچیده شدم و اصلاً اجازه دسترسی به احساسم رو نمی‌دم. این بده. از اجتماعات و انسانها دارم دور می‌شم. از همه جا دور میشم. دیگه نیستم. کجام؟ نمی‌دونم!

افسردگی

2008-05-29T06:39:00.001+04:30

اخیراً به شدت داره علائم افسرگی برمی گرده. خوابم زیاد شده. مصرف ایندرالم بالا رفته و مصرف سیگارم از روزی یک نخ به روزی یک پاکت رسیده و این همه در کمتر از دو هفته اتفاق افتاد.
چرا اگر من از کاپیتالیسم متنفر باشم باید آدم افسرده ای تلقی بشم؟

واسیلی فرانچسکا

2008-05-16T14:56:00.007+04:30

کامونیتی

2008-05-11T22:38:00.000+04:30

خب الان میگم چی شده. ماجرا اینه که سعید مشهده. هم خوونه‌ای عزیز دیگر هم که زن گرفته و هیچ وقت خونه نیست. من هم که فعلاً کارهای شرکت رو تا اطلاع ثانوی تعطیل کردم. اینها همه یعنی چی؟ یعنی فقط منم و واسیلی! خلاء بزرگ و آزاردهنده‌ای رو حس می‌کنم. ظرفها از بس کثیف تو ظرفشویی مونده که از بوی گندشون نمیشه به آشپزخونه نزدیک شد. آخه مگه روزی چند دفعه میشه ایمیل چک کرد یا تو فیس بوک وقت تلف کرد. آدمها به کامونیتی نیاز دارن. من هم نیاز دارم. نیاز!

خودکشی - داستان تکرار خودخواهی ها

2008-04-21T01:55:00.001+04:30

خوب به این خبر توجه کنید.
مادر من! دختر شما قبل از آنکه قربانی سیستم آموزشی باشه، قربانی خودخواهی های خودت شده. اگه میگی دخترم مشکلی نداشت یعنی مادر نبودی! خودت رو توجیح نکن.

کتاب

2008-04-19T20:31:00.001+04:30

زیادی دارم کتاب می خونم. به کارهای اساسی ترم نمی رسم.

به همین سادگی

2008-04-16T02:45:00.001+04:30

چیزهایی رو داشتم یادداشت می کردم. دیدم شاید اگر اینجا بنویسمشون بهتر باشه. حداقل باعث میشه بیشتر یاد خودم بمونه.
مسأله، مسأله سوزاندن فرصتهای فعلی در سوگ فرصتهای قدیمه. یک مسأله خیلی در مورد ما شایعه. و اون گرامیداشت آدمها بعد از مرگشونه. قبلاً در بعد ملی فکر می کردم که خب آدم مرده خطری نداره. میشه آدم بهش اعتبار بده و چون زنده نیست میشه چند برابر ازش اعتبار پس گرفت. مثالهاش هم کم نیست. ولی مسأله واقعاً عمیقتر از این حرفهاست. مسأله مرده پرستی و حتی بالاتر از اون کشتن دیگری برای پرستشش یک مسأله ریشه داره. حتی میشه به عقده ادیپ و اینا هم مربوطش کرد.
دنبال یک قهرمان میگردیم. وقتی پیداش کردیم و به اندازه کافی بزرگش کردیم، می کشیمش و بعد به سوگش میشینیم. به قول فروید اول پدر رو می کشیم. بعد عذاب وجدان میگیریم و عکسش رو میزنیم دیوار خونه. تا وقتی علی دایی به اون عربهای سوسمارخور گل میزد، تا می تونستیم بزرگش کردیم. وقتی به اندازه یک قهرمان بزرگ شد، نوبت سیل اس ام اس هایی ست که روانه وابستگان اناثش میشه. سال 76 کی از یک نامزد ساده انتخابات یک استوره ساخت؟ و در آذر 84 کی توی روش بهش گفت تو هیچ گهی نخوردی؟ مگر غیر از اینه که حالا میتونی تو روش بهش اینا رو بگی؟ سال 76 هم که دنبال قهرمان می گشتی، میتونستی حتی در گوشی هم این چیزها رو به رئیس جمهورت نسبت بدی؟
از مرحله پرت شدیم. داشتم در مورد فرصتها می گفتم. نه ساله بودم که مادربزرگم مرد. مادربزرگم با ما زندگی می کرد. خب از چندتا بچه مدرسه ای انتظار نمیره که همه چیز رو بفهمن. منم نفمیدم. وقتی از دست دادمش فهمیدم که نفمیده بودم. هرچه هم که بزرگتر شدم چیزی که از دست داده بودم بزرگتر میشد. و من الان واقعاً از خودم متعجبم که حتی یکبار هم به ذهنم خطور نکرد که من یک مادربزرگ دیگه هم دارم. واقعاً ابلهانه و مسخره ست ولی همیشه هست. همیشه چیزهایی که از دست دادیم جلو چشمهامون می ایستن و نمی بینیم که چه چیزهایی هنوز داریم. فرصتهای از دست رفته جای اینکه ما رو به خودمون بیارن که الان چه فرصتهایی داریم، دقیقاً کارکرد عکس دارن. ما ناخودآگاه میخوایم کارکرد عکس داشته باشن. این طوری ما هم مسؤولیت کمتری داریم. چیزهایی رو که داریم نمی بینیم تا در مقابلش مسؤولیت داشته باشیم و چیزهایی رو هم که از دست دادیم برامون مسؤولیت نمیارن. بار عذاب وجدان دارن. عذاب وجدان کشتن پدر.
حداقل اگر فقط یک چیز رو یاد بگیریم برای تمام زندگیمون بسه. یاد بگیریم که تجربه هامون رو همیشه به یاد داشته باشیم. مخصوصاً تلخهاشون رو. به یاد داشتن آگاهانه. تا مجبور نشیم دوباره و چندباره تجربه شون کنیم. فقط همین رو اگر یاد بگیریم برای من که برای تمام طول زندگیم کافی خواهد بود تا از زندگیم رضایت داشته باشم. تجربه های تلخ قراره نردبان فرصتهای جدید باشن، نه برای تکرار شدن.

2008-04-09T01:57:00.001+04:30

چرا هر وقت من تو گروه حرف میزنم همه میگن که هیچی نفهمیدن؟ یعنی من اینقدر گنگ صحبت می کنم؟

87

2008-04-06T07:33:00.001+04:30

آخر سال 85 گفتم که بد شروع شده بود ولی خوب تموم شد و گفتم که سال آینده سال خوبی خواهد بود. خب الان سال آینده تموم شده و می‌تونم بگم خوبتر از چیزی بود که فکر می‌کردم.روابطم با بقیه، نگرشم به جهان و تلقی من از زندگی به کلی دگرگون شده. در مورد سال 87 چیزی که می‌تونم بگم اینه که سال پر حادثه‌ای خواهد بود. فرصتی برای ماجراجویی!

تست

2008-03-28T21:21:00.001+04:30

this is a test.

2008-03-12T14:53:00.005+03:30

مکن

2008-03-03T16:07:00.002+03:30

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن
فردا که نیامدست فریاد مکن
بر نامده و گذشته ؟؟؟ بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

نفرت

2008-02-24T13:26:00.001+03:30

از هرچی ویندوزه بدم میاد.

ملیسا، واسیلی، من و آدرنالین

2008-02-08T21:54:00.000+03:30

گاهی اوقات فکر می کنم حالم به طرز بیمارگونه ای خوبه! هر چیز کوچیکی به شدت برام هیجان انگیز و نشاط آور میشه. مخصوصاً موقعی که واسیلی یا ملیسا رو می بینم. همیشه رو میزم کنار کامپیوترم اند ولی یه دفعه چشمم به ملیسا میفته که غالباً اخم کرده و خنده م میگیره. گاهی وقتها نگران خودم میشم. وقتی واسیلی رو می بینم که مظلومانه داره نگام می کنه، انگار یه بطر آدرنالین به آدم تزریق کنن، یه دفعه می پره تو بغلم (یا من می پرم تو بغل اون، درست نمی دونم). فکر نکنم این احساسات واقعاً طبیعی باشه...

این ملیسا تو معدود لحظاتی ه که اخم نکرده! شما اینو ببینین، منفجر نمیشین؟ اصطلاح "در پوست خود نگنجیدن" رو اینجا آدم می فهمه یعنی چی؟

من و بابام

2008-02-06T20:53:00.000+03:30

دوشنبه هفته پیش بود، (یا بهتره بگم اولین ساعات سه‌شنبه!) تو گروه بودم. اواخر وقت گروه بود و منم حوصله‌م سر رفته بود. صنعتی ازم یه چیزی پرسید، دقیقاً یادم نیست چی؟ من در جواب در مورد بابام و تفاوتهایی که بین من و داداشم می‌ذاشت گفتم؛ بعد یه لحظه فکر کردم و گفتم البته یادمه تا هفت، هشت، ده سالگی اینجوری نبود. قبلاً هم صنعتی چند باری ازم در این مورد پرسیده بود و من نمی‌دونستم چرا علاقه داره هی من این جملات رو تکرار کنم! اما این دفعه یک فرق اساسی داشت. جملاتی که بعد از کمی فکر گفتم رو قبلاً نگفته بودم. فهمیدم چرا هی می‌پرسه. می‌خواسته بفهمه چقدر تفاوت کردم؛ و فهمید! اینو وقتی فهمیدم که گفت “خب، قبلاً فکر می‌کرده باباش خیلی بهش بد کرده ولی حالا تازه فهمیده که خب اوایل بد هم نبود!” چند ثانیه‌ای فکر کردم تا یادم اومد که من قبلاً نظریات دیگه‌ای داشتم. انسان موجود فراموشکاری ه. دقیقاً نمی‌دونم این خوبه یا بد ولی فکر کنم که خوبه که آدم بعضی چیزها رو فراموش می‌کنه. الآن اگه بخوام احساسات و افکاری که یکسال پیش داشتم رو یادم بیاد باید حتماً یا به یادداشتهایی که زیر تختم هست مراجعه کنم، یا به حاشیه نویسی‌های کتابهایی که اون موقع خوندم، یا به وبلاگ(ها)م مراجعه کنم. دیگه چه برسه به چهار سال پیش! (اردیبهشت 87 طول دوره درمان من 4ساله میشه. )
خیلی دور نبود اون زمانی من و احمدعلی باهم قرار گذاشتیم هرکس بچه دار بشه، خونش بر اون یکی مباح ه. اون موقع بچه‌دار شدن جنایت بود! و همین عمق (اگه نگم نفرت، فاصله) بین من و بابام رو نشون می‌داد. اما الآن علاوه بر اینکه فکر می‌کنم نوزاد هم در ورود یا عدم ورود به این دنیا مختاره، (و اینجوری بابام رو تبرئه می‌کنم) گاهی وقتها حتی فکر می‌کنم که شاید بچه‌دار شدن بد هم نباشه!
الآن اگه بخوام رابطه خودم و بابام رو توصیف کنم، باید بگم موارد معدودی بوده که می‌تونم بگم واقعاً بین من و داداشم فرق گذاشته. امشب، دلم براش تنگ شد. اینها رو نوشتم تا یکسال دیگه بخونمشون و ببینم چقدر فرق کردم. جهت ثبت در تاریخ!

این چند روز

2008-01-14T16:20:00.000+03:30

چند روزه که هیچ کاری برای انجام دادن نیست. در حالیکه کلی کار هست ولی همه منتظر یک پیشنیازند و من منتظر پیشنیاز. چند روزه بیکارم و خوب می دونم که الان باید کارهای دانشگاه و سربازی رو درست کنم ولی حتی فکر دانشگاه هم اذیتم می کنه.

فرار

2008-01-10T14:52:00.000+03:30

فرار خوبه ولی همیشه جواب نمیده. بعضی مسائل رو هم باید حل کرد.

وبلاگ

2008-01-04T18:40:00.000+03:30

راستی من چرا اینقدر وبلاگ دارم؟ شمردم. کلاً تو هشت تا وبلاگ می نویسم. دوست دارم چهره های مختلفی داشته باشم؟ یا دوست دارم بعضی چیزها رو از بعضی چیزها جدا کنم؟ نمی دونم.

مدیریت جدید

2007-12-30T10:00:00.000+03:30

کاش یه دستی به سر و روی این وبلاگ بکشم، دوباره راش بندازم. دوستش دارم.

قول

2007-11-18T23:47:00.000+03:30

تو يكي دو روز آينده احتمالاً سرم خلوت تر ميشه. به دو نفر براي نوشتن پست قول دادم. يكي اسپم براي نوشتن كتابهايي كه مي خونم. و دوم دخترك در مورد مسائلي مثل مرگ كه خودم هم خيلي وقته مي خوام در موردشون بنويسم.
اينا رو اينجا نوشتم تا يادم بمونه!

نمیدونم

2007-11-07T10:18:00.000+03:30

نمی دونم به چی مربوط میشه. از کجا میاد من زیادی احساساتی ام یا مشکل دیگه ای ه. من فقط یک خبر عوضی شنیدم و انتظار داشتم نسبت بهش عکس العمل نشون داده بشه ولی هیچ کس هیچ کاری نمی کرد. من فقط یک موضوع داغ به بالاترین اضافه کردم و 5 تا لینک. حالا بیشتر عصبی میشم. چون بیشتر راجع بهش می خونم و میشنوم. الان که دارم مینویسم 3تا ایندرال 40 و یک کلونازپام خوردم و دستام به شدت می لرزن وعصبی ام و اصلا نمی دونم چیم. فقط کسی به من نزدیک بشه خفهش می کنم...

هنوز زنده ام

2007-11-03T17:04:00.000+03:30

من هنوز هم زنده ام ولی متفاوت

اونامونو

2007-04-08T10:59:00.000+03:30

حالا هی بشین خودتو نفرین کن که چرا اون کتاب رو خوندی. چه فایده؟
please somebody help me!

2007-01-18T09:43:00.000+03:30

در این چند وقت گذشته اتفاقات زیادی افتاد و من چیزهای جدیدی کشف کردم از استیصال، خشم، نگرانی، ترس و ... و حالا به نظرم به جای خیلی خوبی رسیدم. یک ساعت و ربع جلسه دیشب واقعاً مفید بود و امیدوارم این روند ادامه پیدا کنه.

کیر

2006-09-10T14:14:00.000+03:30

اصولا هر لحظه که خوشی مطمئن باش که تا چند لحظه دیگه خدا بهت کیر میزنه. ولی وقتی حتی تو اوج بدبختی هستی منتظر چیزی از طرف خدا نباش باز هم فقط همون کیره.
این پسره هم یه هفته رفته و من تنهاتر شدم. حداقل باز کاش بهش خوش بگذره. همه چی برعلیه منه. خیلی خسته ام. از زندگی خسته ام. از زندگی سیر نشدم چراکه از اولم چیزی نداشت که بخواد منو سیر کنه. همش کیر بود. اگه مغزم کار می کرد حتما یه راه مطمئن و راحت پیدا می کردم. همیشه از این روزا می ترسیدم. از روزایی که حتی قدرت خودکشی هم نداشته باشی!

چهرشنبه

2006-07-13T19:41:00.000+03:30

دیوونه ام. خرابم. دلم می خواد همه زندگی رو بالا بیارم.
چرا دیشب نرفتم؟ حالا باید تا چهارشنبه بعد صبر کنم. حالم از همه چی به هم می خوره. این گره جابجا شده رفته زیر قلبم.
باید می رفتم...

2006-06-14T11:38:00.000+03:30

یک سؤال:
من اگه منطقاً به این نتیجه برسم که ادامه زندگی به نفعم نیست، آیا کسی هست که تصمیم من رو بپذیره؟ به خصوص آیا Y، این کار رو می‌کنه؟
این طوری به قضیه نگاه کنیم؛ من یه مشکلی دارم. چند تا سؤال برام پیش اومده که به Y مراجعه کردم تا قضیه رو حل کنیم. یعنی ما دو نفریم در دو جایگاه متفاوت اما برابر. پس اگه قرار باشه کسی برای من تصمیم بگیره، اون شخص در درجه اول خود منم. کاری که Z نکرد. این فرد تعادل روانی نداره. ما باید براش تصمیم بگیریم. این مثال به همین جا ختم نمیشه. من رفتم و با X از خشمم گفتم و از فانتزی قتل او. عکس‌العمل X چه بود؟ در پایان جلسه پرسید آیا این چیزهایی که در مورد قتل Z گفتم جدی بود؟ به عبارت صحیح‌تر نگرانی از بروز خشم من. ظاهراً بهتره یک در قابلمه روی این آتشفشان بذارم. این جوری همه خیالشون راحت‌تره. درسته! X فقط همین رو نگفت. خشم رو از جهت مختلف بررسی کردیم و نهایتاً در پایان جلسه برای اینکه کار دست خودم ندم. این رو گفت. ولی آیا این به معنی گذاشتن یک در قابلمه روی یک آتشفشان دیگه نیست؟

2006-06-14T11:37:00.000+03:30

در مورد بک‌گراند دسک‌تاپم قبلاً هم نوشته بودم. داشتم دنبال عکس جدید می‌گشتم که به عکس یک کوه سر به فلک کشیده برخوردم.
با دیدنش احساس بدی پیدا کردم. این کوه بدون شک منم. یه کوه بی‌خایه! کوهی که فقط بلده ایستادگی کنه و قدرت آتشفشانی نداره. حالم از ایستادگی به هم می‌خوره. آدم رو از داخل می‌خوره. یک سال دیگه این موقع می‌دونی از این کوه چی می‌مونه؟ همون تپه با اون درخت روش که اینقدر از ایستادن خسته و توخالی شده که از طلوع خورشید و از مواجهه با گنجشکها هم می‌ترسه.
اینه اون چیزی که من هستم.
ترس و خشم.

2006-06-14T11:35:00.000+03:30

در تمام طول زندگی خشم‌ها رو در خودم مخفی کردم و هرچه بیشتر و بیشتر بر آنها فشار آوردم تا سر بر نیاورند و همزمان با افزایش آنها فشار هم فزونی یافت. مانند فشار بر در قابلمه‌ای که محتویات آن همچون آتشفشانی در شرف انفجارند.
اگر در این قابلمه برداشته شود چه می‌شود. من از فشار دادن خسته و مستأصلم و در فکر نجات یا فرار. این خستگی، این استیصال، این بغض، این انفجار و این خشم راه درمان دارد ولی من نمی‌دانم در آن سوی آن چه چیز در انتظار من است.
فشار رو بر پشتم حس می‌کنم و از روبرو شدن با آن می‌ترسم.

وارونه

2006-06-03T11:13:00.000+03:30

چرا بعضی ها اینقدر پرو اند؟ چرا بعضی ها به خودشون جرأت می دن بقیه رو با اسمهایی مثل روان پریش, مازوخیست, پارانوید, افسرده و ... توصیف کنن؟ چرا هیچ کس این آدم های خوشحال احمقی رو که گه گاه پیوند دردناک وجود خویش را با آبهای راکد و حفره ای خالی از یاد می برند و ابلهانه می پندارند که حق زیستن دارند رابا هیچ واژه خاصی خطاب نمی کند؟

چرا همه تلاش می کنن مذبوحانه زندگی رو لذت بخش توصیف کنن؟ "زندگی رو ما خودمون زیبا می کنیم." می خوام صد سال سیاه زیبا نباشه! این چه زیبایی ه که همش بدبختی ه؟ من به عنوان یه انسان همونقدر که حق دارم زندگی کنم, همون قدر هم حق دارم که زندگی نکنم. زندگی یه shit ه که گذاشتن جلومون. کی گفته مجبوریم تحملش کنیم؟ مگه من به این عظمت باید محتاج و وابسته یه همین گهی باشم؟ نگو هدیه الهی و امانت خدا و از این کس شر ها!
کیرم تو دهن اون خدایی که بخواد جلوی اراده من واسته!

با این روانکاوها و روانشناس های احمق عامی

ترس

2006-05-28T15:36:00.000+03:30

خشم
بغض
ترس

Background

2006-05-20T10:33:00.000+03:30

خب من بک گراند دسکتاپم رو عوض کردم.
عکس قبلی یه عکس سیاه و سفید بود ( سیاهش بیشتر بود ) که توش یه دختر نشسته بود یه گوشه و تو تاریکی برای خودش گریه می کرد. اما عکس جدید یه درخته که نوک یه تپه بلند ایستاده و طلوع خورشید رو نظاره گره.
این تغییر نشان دهنده چیه؟ به طور دقیق نشان دهنده بدبختی من. خب بعضی از دوستان از این تغییر خوشحال شدن. لابد عوض کردن یه عکس سیاه با یه طلوع خورشید خیلی معانی امیدوار کننده ای می ده! اما این تغییر از نگاه من این طوریه:
تو عکس اول دخترک برای خودش و بدبختی هاش و لجن وکثافت دنیا داشته گریه می کرده. خودش رو سبک می کرده. کاری که بعضیا تو وبلاگشون می کنن. اما تو عکس دوم, درخت تنها بعد از یه شب تاریک وتنهایی و گریه و ... حالا داره خورشید رو نگاه می کنه. خورشیدی که نشان دهنده یه روز گند کثافت دیگه اس. خورشیدی که بالا میاد تا بقیه رو بیدار کنه. تا گنجشکها و کلاغ ها رو سراغ درخت بفرسته. کاری که باعث میشه تا درخت دیگه حتی خودش رو هم نداشته باشه. درخت داره تنهاتر میشه و در سکوت اون طلوع اوج بدبختی خودش رو داره می بینه.

من اگه خورشید نخوام کیرو باید ببینم؟
بابا ولم کنین. زندگی خودمه. می خوام آتیشش بزنم راحت شم. به شما چه؟

2006-05-14T14:47:00.000+03:30

می گن تنها توفان کودکان ِ ناهم‌گون مي‌زايد.
بگذریم. 3 هفته پیش یا به طور دقیق 22 روز پیش 25 امین سالگرد اشتباه پدرم و تایید مادرم بود و حاصل من شدم.
قسم می خورم من اشتباه اونا رو تکرار نکنم.

همه از اینکه بک گراند دسکتاپ ام رو عوض کردم, خوشحال اند و نمی دانند که من خیلی وقت است برای دیگران زندگی کردن را لعن کردم.

2006-04-29T18:30:00.000+03:30

با باری سنگین بر شانه رفتم.
از آقای الف شروع کردیم. از بغض از گره ای در شکم. از در آغوش کشیدن تنگ از یکی شدن. از یک خواب: یک جسم در شرف انفجار رو سخت به خودم می فشردم تا مرا همراه خود منفجر کند. از آغوش های یک دو سه الف صفر.
الان که می نویسم سخت بغض دارم و گره شکمم بزرگتر و کورتر می شود.
مثلث های فراوان: الف – ب، لبراتوار، جیم - قرص. یک – چهار – تیغ. صفر – دال – چاقو. ...
خواب اخیر: ه در نقش صفر با پیام آغوش، چاقو و کلید.
زلزله، شرق، زن، بچه: انفجار.
برگردیم به انفجار. انفجار جسم منفجر شونده. تجاوز به الف. چاقو. انفجار قلب. حرکت رفت و برگشتی. زلزله. سکس. Ejaculation. انفجار در عین یکی شدن. رها شدن. شستن آلت.

خشم. بغض. سیل. و ترس از آزادی این سه. تا وقتی خشم در گره دل من است و بغض در گلویم و سیل در چشمانم، کنترل آنها در دست من است. و رها شدن آنها ترسناک. ولی من تا کی قادر به محبوس کردن آنها هستم؟

بیشتر صحبت می کنیم...

فشار

2006-04-21T18:41:00.000+03:30

گفت: چه احساسي داشتي؟
گفتم: شقيقه راستم به سرم فشار مي‌آورد. يه چيزي تو طرف راست سينه‌ام به طرف بيرون فشار مي‌آورد، انگار كه مي‌خواست از اون تو فرار كنه.
گفت: ديگه چه احساسي داشتي؟
گفتم: يه فشاري روي شونه‌هام حس مي‌كردم.
گفت: دوست داشتي چكار كني؟
گفتم: يه چاقو مي‌زدم تو سينه‌ام تا اون چيز بتونه فرار كنه.
گفت: فرض كن نمي‌خواستي به خودت آسيب برسوني.
گفتم: اونوقت يه مشت مي‌زدم تو صورت B.
گفت: B؟ خب. ديگه چكار مي‌كردي؟
چشمهام رو بستم و خوب فكر كردم. گفتم: به A تجاوز مي‌كردم.
گفت: جزئياتش رو برام تشريح كن.
فكر كردم. چيزي به نظرم نمي‌رسيد. فقط يك صحنه كه بعد از تجاوز آزاد شده بودم و اون خوار شده بود. من خالي شده بودم و او جزئي از من شده بود. همين‌ها رو گفتم.
...
به عقب برگشتيم. جايي كه باز هم اين احساس رو داشتم.
بغض گلوش رو گرفته بود و اشك مي‌ريخت. گفت: اين چيه كه اينقدر بغض داره؟
مرتب مي‌رفت و مي‌اومد. فرار مي‌كرد. گفتم: يك آغوش. يك نوازش.
...

بعد از اين‌ها احساس مي‌كردم، اون فشارها رفته و يك چيزي مي‌خواد از روي شونه‌هام پرواز كنه.
از مطب اومدم بيرون. بار زيادي ازم كشيده شده بود. يه سيگار روشن كردم. حس مي‌كردم يك فشار جديد اومده. فشاري خيلي سنگين‌تر از قبل. فشاري كه او روي روي من گذاشته بود.
...

گرگ

2006-03-28T14:39:00.000+03:30

دلم براش تنگ شده

خدا؟ آيا؟

2006-03-28T14:35:00.000+03:30

گاهي وقتها فكر مي كنم شايد خدا وجود نداره.
گاهي وقتها متمئن مي شم خدا وجود نداره.
الان از اون موقع هايي ست كه مطمئنم خدا وجود داره
و داره با تمام وجود حال منو اخذ مي كنه.

من و خودم و شريف

2006-03-23T03:00:00.000+03:30

خب باز هم يه شب احتمالا لعنتي ديگه.
افكارم مغشوشه. از حادثه دانشگاه. از تعطيلات عيد. از نمي دونم چي.
به حرفهاي خانم گرگه تو جلسه آخر فكر مي كنم و اين فكر كردنم باز منو ياد جلسه قبل تر مي ندازه. آخرين جلسه قبل عيد راجع به حادثه 22 اسفند صحبت كرديم. جلسه قبلش راجع به غيبت جلسه قبلتر، راجع به سلطان پناه و راحع به همين فكر كردن راجع به خودم صحبت كرديم.
گفتم كه از خودم انتظار دارم بعضي چيزها رو بفهمم ولي نمي فهمم. به عنوان نمونه دو هفته قبلش كه راجع به روابط جنسي پدر و مادر و توليد به قول خودش بچه چي (bechechi) صحبت مي كرديم من يه خاطره از حدود 5 سالگي در همين مورد تعريف كردم. بعد اون پرسيد خب تو در اون مورد چي فكر مي كردي؟ من يه خورده مكث كردم و اون اضافه كرد معمولا بچه ها از اين چيزا زود سر در ميارن. مخصوصا نوع باهوششون.
خيلي از اين حرفش عصباني شدم. يعني من چون باهوشم بايد 5 سالگي مي فهميدم كه اونا دارن چي كار مي كنن؟ اين يعني انتظارات بقيه از من و از اون بدتر انتظارات خودم از من، گاهي وقتها منو تا سرحد جنون مي بره.
اين مساله رو همون جا بهش نگفتم. جلسه بعدش رو هم از عمد خوابيدم و نرفتم. جلسه بعديش كه داشتم در مورد غيبت هفته پيشم تحليل مي شدم فرصت خوبي به وجود آورد تا اين مساله رو بگم. حالا اين ماجراي شريف و اين مساله توقعات من از خودم و خودم از من بد جوري رو اعصابمه.
خدا به خير كنه.

این روزها

2006-01-24T15:20:00.000+03:30

احساسات گاهی وقتها و مخصوصا اخیرا خیلی پیچیده میشن. هرچی بیشتر سعی کنی بشناسیشون بیشتر اذیتت می کنن. مثل جراحی روح می مونه. 24 ساله شدی! تولدت مبارک

امروز دیدمش. به خودم لعنت می فرستم. خودش یه جور اونم یه جور. چی بگه آذم.

نگراني

2006-01-01T01:13:00.000+03:30

اگه يه نفر بخواد بميره، هيچ جور نمي‌شه جلوشو گرفت و بايد به تصميمش احترام گذاشت.
اما من...
من نمي‌خواستم بميرم. و داشتم مي‌مردم. من زندگي رو دوست دارم.
من يادگرفتم...
من يادگرفتم چطور مي‌شه يه روانشناس رو نگران كرد. چزوند. ترسوند.
من يادگرفتم...
من يادگرفتم چطور مي‌شه آدم! اطرافيانشو نگران كنه. ازشون محبت گدايي كنه. ازشون انتقام بگيره.
من يادگرفتم...
من همه اينها رو يادگرفتم.
خوب دمم گرم. حالا بايد جام تو ابرها باشه؟ نه. نفهميدي چي مي‌گم.
من نمي‌خوام.
من نمي‌خوام اطرافيانم رو نگران كنم.
من نمي‌خوام درمانگرم، روانشناسم رو نگران كنم. بترسونم. بچزونم.
و اين باعث مي‌شه من از خودم بدم بياد. از اون خودي كه اين كارها رو مي‌كنه. من بايد اون خود رو بكشم. من اون رو خودكشي كنم.
اما!
اما اي واي. مگه اين كار همون چيزي نيست كه اون خود مي‌خواد؟ خودكشي‌اش بكنم؟
پس روانشناسم؟ اطرافيانم؟ كسايي كه دوستم دارن؟
پس من چي؟
بالاخره چي؟
تا كي؟

گرگ

2005-08-11T01:26:00.000+04:30

تیغ - رگ - خون - خون جاری شده - رهایی - آزادی - درد - دست بازو و شانه چپ بعلاوه فشار بر سمت چپ گردن - جهش - جهیدن - عشق - سکس - آلت تناسلی مرد آیا؟

روی ماه خداوند را ببوس

2005-08-08T00:49:00.000+04:30

می خواستم بنویسم. می خواستم از فیلم زن زیادی بنویسم. می خواستم از به آخر خط رسیدن آن زن و مرد بنویسم. می خواستم از به آخر خط رسیدن خودم بنویسم. می خواستم از لذت خودکشی در آخر خط بنویسم.
اما... اما خدا زد تو سرم – من هستم- هر چند که مرا نبینی اما از رگ گردن به تو نزدیک ترم... نزدیک تر.
فهمیدی بنده نا خلف.
من ندیدم.
من دیدم و خودمو به کوری زدم.
من خورشید را در آسمان ندیدم.
خدا منو تا آخر خط برد و برگردوند تا ببینمش.
دیدن که نه گرماشو حس کنم.
اگه یه کافر بدونه من چقدر دوستش دارم از خوشحالی خواهد مرد.
منم...
من اون کافرم.

خواب

2005-08-08T00:46:00.000+04:30

من خواب دیده ام که کسی می آید
من خواب یک ستاره قرمز دیده ام
و پلک چشمم هی می پرد
و کفشهایم هی جفت می شوند
اگر دروغ بگویم
کسی می آید
کسی دیگر
کسی بهتر
کسی که مثل هیچ کس نیست
و مثل کسی است که باید باشد
و قدش از درختهای خانه معمار هم بلندتر است
و صورتش
از صورت امام زمان هم روشن تر و اسمش آنچنان که مادر
در اول نماز و در آخر نماز صداش می کند
یا قاضی الحاجات است
و می تواند
تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را
با چشمهای بسته بخواند
من پله های پشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شسته ام
کسی می آید
وشربت سیاه سرفه راقسمت می کند
ونمره مریض خانه را قسمت می کند
و سهم ما را می دهد
من خواب دیده ام ...

کاش این شعر رو من نوشته بودم.

2005-06-12T12:34:00.000+04:30

من برای فراموش کردن مستی خود است که می می نوشم.

2005-06-12T12:31:00.000+04:30

سلام
اولا زیر شلواری حاج حسین کیانی فرش فروش راه راه آبیه
ثانیا تنها جایی که یه وبلاگ می تونه کارآمد باشه کار سیاسیه
ثالثا دیگه هر بچه ای هم می دونه که رای دادن به شخص با رای دادن به حزب بسیار تفاوت داره. من (ما) به معین رای نمی دهیم بلکه به گروهها تشکلها ان جی او ها احزاب و سازمانهای حامی اوست که رای می دهیم.ما به سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی رای می دهیم.ما به حزب مشارکت رای می دهیم.ما به انسانیت آزادی و جمهوریت رای می دهیم.شاید بگید حرفهام رو از دو جهت قبول ندارید. یکی حزب مشارکتشو و دیگری اینکه معیین حتی اقتدار خاتمی بی اقتدار را هم ندارد.ولی جواب من:
1- حزب مشارکت تنها گروهی است که می توان نام حزب را بر آن گذاشت (فعلا)عملکرد حزب در طول دوران عمر خویش نشان داده که گرچه عالی نبوده ولی همواره هم اسلام هم جمهوریت و هم مصلحت نظام را در نظر داشته.مصلحتی که خیلی از شماها ممکن است با آن مخالف باشید ولی مورد قبوله منه.
2- معیین گرچه آدم مقتدری نیست اصطلاحا حرفش برو نداره ولی خوشبختانه یا متاسفانه عروسک حزبی است که من کاملا قبولش دارم.ممکنه احمقانه به نظر بیاد ولی شما فکر می کنید جرج بوش خودش تصمیمات مملکتش رو می گیره؟در پایان اگر قدری برای ایرانتون ارزش قائلید به معیین رای بدهید.

اپراتور شماره 118 بفرمائید - 1

2005-05-02T14:57:00.000+04:30

سلام
*********************
من خیلی آماده بودم. الانش هم هستم ولی در این بین چه اتفاقاتی افتاده؟
بحث از قسمت های زیادی تشکیل شده:
1- من چه بودم؟
فردی که پس از یک عصبانیت و رفتار نامعقول به خودکشی متهم می شه. ده روز در تیمارستان بستری می شه. و شش شک مغزی می بینه
دوستانش به دیدنش میان. زندگی جدیدی رو تجربه می کنه. و از این تجربه خوشش میاد. پس به خودکشی علاقه مند می شه. اما با تحلیلهای خانم گرگه به این نتیجه می رسه که با پدرش مشکل داره. بعد به طور اتفاقی فیلمی رو می بینه که در اون یک دختر دوست داشتنی به پدرش به جرم بیرون کردن گربه اش از خونه خنجر می زنه و به این نتیجه طبیعی می رسه که کشتن پدر بهتر از خودکشیه.
این دریافت رو با خانم گرگه در میون می ذاره و از طرف او رد می شه. کم کم به پدرش علاقه مند می شه و به این ترتیب اون خشمهایی که گرگه از اونا صحبت می کرد کمرنگ می شه. و او (من) آماده بازگشت به زندگی می شه. ولی ترمش رو حذف کرده و از زندگی دور شده.
دوباره افکار پلید و این بار مورد قهر قرار گرفتن و با شنیدن یک جواب دری وری از یک دوست وری دری بشکه باروت منفجر می شه و این بار به قصد خودکشی رگ دست از چندجا بریده می شه.
اما این بار با رفتاری متفاوت مواجه می شه. او از طرف یکی از دوستانش (عزیز) مورد مؤاخذه واقع می شه و او متوجه می شه که زندگیش برای حداقل بعضی ها با ارزشه.

شمال

2005-05-01T15:13:00.000+04:30

ستاره قطبی سمت شمال است.

اون

2005-04-12T17:07:00.000+04:30

بازم اون
انگار هیچ وقت اوضاع عوض نمی شه

18500

2005-04-06T17:03:00.000+04:30

ش منو کشته500

بهار

2005-03-14T14:42:00.000+03:30

"چند سال پیش نزدیک بهار توی خیابون شلوغ و پر دود آزادی، توی ترافیک دم عید گیر کرده بودم و فقط به قراری که دیر شده بود و دود ماشینا و بوق و ... فکر می کردم. نمی دونم چطور شد که یه دفعه چشمم به چنارای بلند کنار خیابون افتاد. دیدم که چقدر بی سر و صدا، وسط این همه شلوغی و فحش و لعنت و یأس، یادشون نرفته که بهار رو خبر بدن. شاخه هاشون امواج بهار رو گرفته بودن و شکوفه های ریز با صورتهای دودی زده بودن. یادمه که اومدم و یکی دو خطی مطلب نوشتم و همون سال پشت کارت تبریکی که به بعضی از دوستام دادم چند جمله ای ازش آوردم و همون موقع داشتم فکر می کردم که اگه یه روزی پرستوها یادشون بره که خبر بهار رو بیارن یا اصلا اینقدر برنجونیمشون که دیگه سری به ما نزنن، همیشه به هوای اینکه هنوز زمستونه توی پوستین پشمی مون می مونیم ها.

چند روز پیش دوباره نزدیک عید، توی ترافیک و شلوغی و بوق و دود خیابون آزادی گیر کرده بودم، اینبار هم دوباره به درختا نگاه کردم. اما درختای آزادی رو گردن زده بودن!! نمی دونم شایدم یه روزی روی دیوارهای شهرمون، چشممون به پوسترای جشنواره نوروزی شکار پرستو روشن بشه! توی این بازار داغ زمستون، بخوای نخوای بهار داره از یادا می ره حالا چرا با دستای خودمون... ؟می دونم نمی شه بعضی سیاهیا و تاریکیا رو با یه نور کوچولو برد. ستاره ها هر قدر هم بزرگ باشن فقط می تونن سیاهی آسمون شب رو تزئین کنن ولی نمی تونن از بین ببرنش. فقط خورشیده که می تونه. حتی اگر کوچکترین ستاره جهان باشه و بین اون همه ستاره هیچی حساب نشه ولی فقط اون آسمون تاریک شب زمین رو می تونه روشن کنه. چون به زمین نزدیکه، خیلی نزدیکتر از بقیه ستاره ها. و ما تا فاصله هامون به سال نوری حساب می شه حتی اگه ستاره هم باشیم ( که اغلب مثل زمینیم، خاکی و محتاج نور) فقط توی تاریکی شب زمین، می تونیم چشمک بزنیم و امیدوار با شیم که ساربونی راهش رو تو تاریکی شب پیدا می کنه با اینکه ستاره هیچ راهی از راههای زمین را هم بلد نباشه.

وای اگه آسمون سیاه شب زمین این ستاره ها را هم نداشت چی می شد؟"

از دوست خوبم: عباس نصیری

دردم از یار است و درمان نیز هم

2005-03-06T15:36:00.000+03:30

نمی دونم راجع به چی یا کی می خوام بنویسم. همین قدر می دونم که یه چیزی تو گلوم گیر کرده.

حس می کنم عاشقش شدم. فکر می کنم می خوامش.

می خوامش...

زمانی که اولین بار رفته بودم پیشش هیچ فکر نمی کردم که یه روز این جوری بشه. جلسه آخری که رفته بودم پیشش مشخص بود که به شدت خسته س. ولی وجدان کاریش بهش اجازه کم کاری نمی داد. به حدی که برای لحظاتی تصور کردم داره گریه می کنه.

شاید اینا فقط تصورات یه عاشق عقل باخته باشه. اون حداقل هزارویک مریض مثل من داشته و داره و خواهدداشت. ولی من فقط اونو دارم. فقط...

وقتی پیشش شروع می کنم به حرف زدن، فکر می کنم لاینحلترین مشکل دنیا رو دارم بیان می کنم. و وقتی شروع می کنه به تحلیل من جلوش موضع می گیرم. ولی اونقدر دلایل محکم اونم از تو حرفهای خودم می ذاره جلوم که مجبورم باور کنم.

وقتی که گفت من خودکشی خواهم کرد. وقتی که گفت من می تونم آدم بکشم. وقتی که گفت من دوسش دارم و غیره و غیره و غیره ...

حالا منتظره تا قهر منو ببینه و این به این معنی که من آنچه را که انتظار دارم از سوی او ببینم نخواهم دید و این دردناک است. خیلی دردناک...

خانم گرگه

2005-03-02T23:41:00.000+03:30

دوسش دارم

تکرار

2004-12-12T11:47:00.000+03:30

میگل می‌گوید هزاران بار در هزاران کتاب نوشته‌اند منشأ اصلی ادیان ابتدایی پرستش نیاکان است و من می‌گویم اشتباه نوشته‌اند که چی؟

die

2004-12-12T11:46:00.000+03:30

I want to kill myself. and I try one time. after that everyone says to me look to a day like your born day and every day is the start of your life.
I think now every day is the first day of my fucking life, exept one day the day I die.

عشق مرگ یا نفرت

2004-12-12T11:38:00.000+03:30

پیوند عشق و مرگ نزدیک است. پس مرگ نیز همانند عشق کاری حیات بخش و ضدعقلانی باید باشد. و ظاهرا همین طور هم هست. واین در حالیست که مرجان کاویان در باره من می گوید عشق و نفرت را به دنبال هم پیش می برم. نفرتی که منجر به مرگ شده و خواهد شد.
لئوپاردی که محبوب اونامونو بوده می گوید: هنگامی که عشق در اعماق قلب انسان زایش می یابد چگونه آرزوی محو و مبهم مرگ نیز در دل احساس می شود.

ترس

2004-12-12T11:36:00.000+03:30

می گویند هیچ آدم عاقلی از ترس مرگ خودکشی نمی کند ولی ظاهرا میگل اعتقاد دیگری دارد.

جهنم

2004-12-12T11:34:00.000+03:30

آنچه در جهنم انسان را آزار می دهد همانا دور بودن از خدا که جاودانگی مطلق است می باشد.

خودکشی

2004-12-12T11:28:00.000+03:30

اگر زیستن با درد بهتر از نزیستن و آرامش داشتن است چرا بعضی خودکشی می کنند؟ آیا دلیل آن این نیست که تصور می کنند پس از مرگ زندگی بهتری در انتظار آنان است؟
آیا اصلا به زندگی پس از مرگ اعتقاد دارند؟ اگر نداشتند این کار را نمی کردند. حتی آنان که می گویند اعتقاد ندارند دروغ می گویند و مرگ را نوعی زندگی می پندارند.

نگرانی

2004-12-12T11:16:00.000+03:30

نگرانی فساد انسان اگر بیماری باشد یا نباشد یک غریزه است. ممکن است نگرانی بیماری باشدولی کسی که نگران بیماری خود نباشد نگران سلامت خود نیز نیست.
از دو منظر می توان به این مساله نگاه کرد:
1-غالب افراد وقتی بیمارند قدر سلامتی را می دانند و اگر بیماری به معنی نقصان در حیات انسانی باشد کسانی که هنگام نقصان سلامت به فکر آن نیستند به هنگام سلامتی نیز به فکر آن نخواهند بود. (آیا این با غریزه در تناقض نیست؟)ا
2-اگر سلامت واقعی انسان مرگ او باشد یا بیماری باشد که به سلامت می انجامد. کسانی که به فکر بیماری های کوچک خود نیستند به فکر یک تحول عظیم هم که همانا مرگ باشد نخواهند بود.

منشا ادیان

2004-12-12T11:11:00.000+03:30

این پرستش مردگان نبود که منشا ادیان شده است بلکه این ادیان بوده اند که پرستش بی مرگی ونه مرگ را برای انسانها به ارمغان آوردند.
به نظر می رسد که اونامونو زیاد مرتکب این اشتباه شده است که جای علت و معلول را اشتباه گرفته است.

عقل زن زندگی

2004-11-29T13:53:00.000+03:30

سلام

چند روز پیش داشتم تو خیابون آزادی از دانشگاه می رفتم خونه که به صحنه جالبی برخوردم.

یک پیرزن که به معنی واقعی کلمه پیر بود با هیجانی وصف ناشدنی و دلشوره ای عجیب از جهت مخالف من رد شد اونم تو هوای سرد وبارونی. با خودم گفتم واقعا چه چیز ممکنه این پیرزن رو اینقدر به هیجان آورده باشه؟ و به یکی از سوالات قدیمی تر ذهنم پاسخ گفتم.

ماجرا از این قراره که این فداکاری ایثار و به طور کلی چیزی که من عشق می ناممش بود که اون زن رو اینگونه کرده بود و فهمیدم که چرا هر آنچه حیات بخش است غیرعقلانی و بلکه ضدعقلانی است.

اگر اون زن به جای عشق عقل می داشت مطمئنا در اون هوا با اون شتاب و دلهره در حرکت نبود.

این ایمان ایثار عشق علاقه فداکاری و... است که ضد عقل خودخواه است. ودقیقا برای همین است که اگر قرار بود زنان با وجود حس فداکاری و عشقشون از عقل کاملی هم برخوردار می بودند به تناقضی بس عظیم برمی خوردند که ادامه حیاتشان را مختل می کرد.

واقعا خدا خالق بزرگی است. برای همین است که در ماهتاب نوشته بودم عقل زنان برای آنها کافیست و زنان موجودات بس عجیب و در عین حال کاملی هستند.

خلیج فارس

2004-11-29T13:12:00.000+03:30

شما هم در بمباران گوگل شرکت کنید.
نام arabian gulf را جستجو کنید ولینک زیر را انتخاب کنید:
http://arabian-gulf.info/

کامنت

2004-11-28T11:47:00.000+03:30

سلام

من نمی دونستم کامنت گذاشتن اینقدر سخته ولی حالا شاید راحتتر شده باشه.

از مجتبی عزیز هم ممنونم که زحمت کامنت گذاشتن رو به جان خریدند.

سوگناکی زندگی

2004-11-25T11:39:00.001+03:30

میگل داونامونو بر این اعتقاد است که هر آنچه زندگی‌بخش است نه تنها غیر عقلانی بلکه ضد عقلانی است. به عبارت بهتر دانش و حیات بایکدیگر در تناقض شدیدند.

این جملات برای من قابل هضم نیست. مگر هم او نبود که دانش را به دوقسم تقسیم کرده بود: آنچه که با حیوان مشترک است وبرای ادامه حیات لازم است ( غریزه؟؟) و قسمی که فراتر از آن بود.با این حال وی سوگناکی زندگی را در همین تناقض می‌بیند.

فلسفه

2004-11-25T11:39:00.000+03:30

دلیل فلسفیدن بشر متقاعد کردن خود است. آیا واقعا چنین است؟

ایمان

2004-11-25T11:37:00.000+03:30

میگل داونامونو در جای دیگری از کتاب خود می‌گوید: هرگاه ایمان به خدا در وجود یک فرد با تعالی روحی وپاکیزه خویی توأم باشد، دلیل این نیست که ایمان به خدا دلیل خوبی او شده بلکه بیشتر دلالت بر این دارد که خوب بودنش اورا به سوی اعتقاد به خدا کشانده است.

این حرف گرچه در ابتدا ممکن است اشتباه محض و گمراهی تلقی شود ولی با تأمل و درک بیشتر اگر به آن نگاه کنیم آن را حکیمانه‌تر از آنچه می‌پنداشتیم خواهیم یافت؛ چه هر روح آزاده‌ای خدا را پیدا خواهد کرد.

اندیشیدن

2004-11-23T11:06:00.000+03:30

سلام

وی می‌افزاید: و هیچکس نمی‌تواند منکر شود که جنبه‌هایی از واقعیت که تاکنون برما روشن نشده و شاید هرگز هم روشن نشود، فقط از آن جهت که برای حفظ حیات کنونی ما لازم نیست، نمی‌تواند وجود داشته باشد ویا در حال حاضر وجود ندارد.وبدین وسیله وجود یا عدم سایر موجودات و جهان عالم را وابسته به نیاز ما به آنها دانسته است.

حال آنکه دکارت وجود خود را معلول اندیشه‌اش می‌داند: می‌اندیشم، پس هستم.

ویل دورانت در کتاب لذات فلسفه خود این رابطه علی و معلولی را مردود دانسته چرا که جنبش یک جسم تنها در برخورد آن با جسم دیگر است. وی عقاید ماتریالیستی و ایده‌آلیستی را ناشی از همین اشتباه می‌داند. چراکه ذهن امری معنوی و مغز امری مادی است.

برتری

2004-11-23T11:04:00.000+03:30

سلام

ارسطو مابعدالطبیعه‌اش را چنین آغاز می‌کند: همه انسانها طبیعتاً میل به دانستن دارند. و میگل داونامونو از این گفته چنین استنباط می‌کند که گناه نخستین مادرمان نیز به همین دلیل بوده است.

اما آیا این دلیلی بر میل بیشتر زنان به دانستن نسبت به مردان است؟

زن

2004-11-23T11:03:00.000+03:30

سلام

میگل داونامونو در جای دیگر می‌فرماید: و یهوه مقرر داشت که زن بدلیل گناه نخستینش فرزندانش را با رنج و تعب به دنیا آورد.

اما این بدلیل گناه نخستینش نبود چه هر دو معلول یک علتند. یعنی گناه نخستین زن و رنج وتعب وی در بدنیا آوردن فرزندانش هر دو معلول ناقص العقل بودن زن است.

چراکه مرد به سبب عقل بیشتر خود متحمل رنج‌های بیشتری نیز می‌شود که زن از آن رنج‌ها در امان است و آن رنج دانستن می‌باشد.

گناه

2004-11-23T11:01:00.000+03:30

سلام

میگل داونامونو در کتاب دردجاودانگی خود می‌فرماید: میل به ارتقا از گناه نخستین سرچشمه می‌گیرد.

همچنین ملاصدرا بر این اعتقاد بوده که منظور از شیطان در قرآن همان نفس اماره است و مراد از سجده نکردن شیطان بر انسان عدم اطاعت و سرپیچی او از عقل آدمی است.

از این دو مطلب چنین برداشت می‌شود که ارتقا و رشد انسان در گرو مبارزه عقل و نفس است. و عقل چیزی جدا از دانش یا همان معرفت نیک از بد است.

یا هو

2004-11-23T10:40:00.000+03:30

سلام

این وبلاگ قراره یه وبلاگ شخصی باشه که من هر وقت حرفی برا گفتن به خودم داشتم اینجا بنویسم و انتظار دارم خواننده نداشته باشه ترجیحا.

با یادداشت های خودم درمورد کتاب درد جاودانگی که اخیرا شروع به خوندنش کردم شروع می کنم.

کتاب خوبیه که خوندنش رو به همه توصیه می کنم.

فعلا- دوستک

راستی این لقب دوستک رو هم یکی از دوستان خیلی عزیزم به من داده. برام مقدسه.